EÉN DAG, ÉÉN DRUMSTEL!

Na een ietwat korte nacht, wachtte ons de volgende dag de eerste verrassingen. We hadden afgesproken elkaar om 9.00 uur voor het ontbijt te ontmoeten. De ‘petit déjeuner’ voor de kenners ‘klein ontbijt’ bleek geheel niet klein te zijn, maar een heerlijk Frans ontbijt in de huiskamer van de Revolution Studio. Jenny, de charmante vrouw van Scott, en ‘assistentes’, de twee oudste kinderen, hadden hier veel werk van gemaakt.

Tegen tienen kwam Scott. Hij was onze geluidstechnicus, tijd om de studio in te duiken. Opnames zouden we in de meest logische volgorde maken, drums, basgitaar, gitaren en keyboards en als laatste de zangpartijen. Kort gezegd, betekende dit... spelen, luisteren, spelen, nogmaals luisteren, spelen, luisteren. Tussendoor pauze, dan weer spelen, luisteren, weer luistren en weer... spelen. Te gek toch! ledereen speelde zijn of haar partij mee, maakte niet uit of er fouten in zaten, want alleen de drums werden vastgelegd. We hadden uitgerekend, dat we over vijf dagen met gemak twaalf nummers konden opnemen. Dat was te optimistisch. Scott was al blij met het vastleggen van vijf nummers. Vijf? Kunnen we dan niet voor acht gaan, vroegen wij ons af?

Scott ledge ons uit, dat er met name in het opnemen van de drumpartij veel tijd ging zitten. Het is namelijk afhankelijk van het genre muziek wat men maakt. Hierop worden de microfoons afgesteld. Als dit niet nauwkeurig gebeurt, dan klinkt het drumstel niet goed, waaromheen alle overige muziek wordt opgenomen. Misschien zes dan?

Tegen de lunch was de eerste drumpartij naar teveredenheid opgenomen, dan lekker eten, waarna de gitaristen hun partij mochten inspelen. Scary!!! Alléén in de studioruimte zitten, koptelefoon op en foutloos spelen. lets wat bij optredens niet altijd opvalt. Een geluidsdichte ruimte, een ruit tussen de ‘levende wereld’ en jij. Jij, die daar alleen zit te spelen, terwijl iedereen zit te kijken en mee te luisteren. Bovendien een Scott, die zeer kritisch luisterde naar iedere partij en zijn vak goed verstond.

Aan het eind van de dag waren twee nummers instrumentaal op harddisk gezet.

MUZIEK EN BARBECUE

Ruim tien uur hebben we op de tweede dag aan opnames gewerkt. ‘s Middags waren twee bandleden een paar uur vrij en we besloten de dag met een barbecue af te sluiten. Avondeten zit niet bij de deal inbegrepen, dus daar moet je òf zelf voor zorgen òf apart bestellen en betalen. Het leek ons daarom leuk, de familie Scott op ‘oer Hollands’ saté te trakteren. Pindakaas is in Frankrijk
een onbekend goedje, dus moet je dat niet vergeten. Satésaus en zo! Prima om elkaar beter te leren kennen.

Op de derde dag bleek, door de ervaring van de eerste twee dagen, alles veel beter en dus vlotter te verlopen. Het spelen ging gemakkelijker. We waren nu ook veel beter gewend aan de werkwijze van Scott, waardoor alle nerveuze trekes niet meer voorkwamen.

Aan het eind van de dag waren dan ook alle instrumentale tracks, toch nog acht stuks, afgerond. De volgende dag moesten er nog zo hier en daar wat kleine wijzigingen aangebracht worden, maar al snel konden we ons met de zangpartijen gaan bezighouden.

Met nog twee dagen te gaan was het nu de beurt aan onze zangers. Zonder dat wij er last van hadden, had Scott de avond ervoor het drumstel en alle microfoonaansluitingen verwijderd, zodat er in de studio voldoende ruimte was voor de opnames met de uiterst gevoelige Neumann microfoon. Het was een prima dag voor de studio, buiten regende het pijpenstelen.

Onze zangeres vond het een vreemde gewaarwording daar zo te staan, terwijl iedereen aan de andere kant van de ruit kritisch zat te luisteren. Haar bekroop het dierentuingevoel’ een beetje. Alleen het bordje ‘verboden te voederen’ ontbrak er nog aan. Na diverse malen te hebben ingezongen, lukte het net twee nummers met zang vast te leggen.

Het was toch weer een intensieve dag geweest en dus besloten we eten te halen bij MacDonalds. Scott & Co. Aten mee. De lucht was inmiddels vrij van regenwolken. Genietend van de prachtige tuin, de rust en de natte geur van planten onstond een speciaal sfeertje. Het was donker, een beetje mysterieus zelfs, en hierdoor geïnspreerd, vroegen we Scott nog één nummer op te nemen.
Hoen of we dat sfeertje vast konden leggen... Na twee keer zingen stond nummer drie op band. Yes!

TIJD VOOR DE PUNTJES OP DE I

Het is inmiddels alweer vrijdag, de laatste opnamedag. Van ‘s morgens 10.00 uur tot ‘s avonds 21.00 uur zijn we aan de slag gegaan. Helaas hadden we niet de tijd meer om álle songs te voorzien van meerder stemmen. Ook het idee van Scott, drie dagen opname, twee dagen afmixen en daarmee het geheel af te ronden, bleek nu niet meer haalbar. Scott had nu nog een paar dagen nodig om het geheel af te mixen. Hiervoor spraken we een schappelijke prijs af, zodat we na een paar weken een mastercd en een master Dat-tape zouden ontvangen. Mochten we niet tevreden zijn, dan zou hij opnieuw mixen. Leuk hé, het moeilijkste is dan vertrekken. Dit was een fantastisch weekje.

Je leert heel kritisch naar elkaar luisteren, positieve kritiek te uiten en te verwerken, elkaar te becommentariëren en het respect voor elkaar te behouden. Het heeft de band in de band aanzienlijk versterkt, wat uitiedelijk tot een product heeft geleid, waar we niet ontevreden over zijn.